Mijn eerste ervaring met een (leuke) boekenclub

Vorige week ben ik voor het eerst naar een live boekenclub gegaan. De Leuke Boekenclub mocht voor de eerste keer fysiek doorgang vinden in de bibliotheek van Utrecht. Omdat ik graag over boeken praat, greep ik deze kans natuurlijk aan en hier heb ik geen spijt van gekregen. Een hele avond gevuld met het uitwisselen van gedachtes over een goed boek: wat een walhalla!

De Leuke Boekenclub
Het boek in de schijnwerper was Liefde, als dat het is. De derde roman van de schrijver Marijke Schermer. Naast boeken schrijft zij ook toneelstukken en is ze ook regisseur. Het boek gaat over de personages Terri en David en hun twee kinderen, maar ook over Sev en Lucas. Terri voelt zich benauwd in haar huwelijk met David en besluit een affaire te beginnen met de vrije vogel Lucas. In het boek lees je hoe dit verloopt en hoe alle personages omgaan met deze veranderende situatie. Het is naar mijn idee vooral een boek over jezelf vinden (of in dit geval meer ‘zoeken’) in de liefde!

De Leuke Boekenclub heeft gezorgd voor een geslaagde avond. Het heeft me nieuwe inzichten over het boek gegeven. Daarnaast heeft het mij gemotiveerd om bij het volgende boek dieper te gaan nadenken tijdens het lezen (zie daarvoor ook mijn blog over ‘dieper lezen’).

De avond verliep rustig en werd goed gepresenteerd door drie presentatoren die de avond prettig stuurden. Via prikkelende vragen werden alle onderdelen van het boek besproken: van de cover, via de personages tot hoe het verhaal eindigt. Al analyserend gingen we ook samen de diepte in: waarom koos de schrijfster bijvoorbeeld voor de opbouw in seizoenen?

Het begon meteen spannend: iedereen werd gevraagd het boek een cijfer te geven. Aan het eind was er ook ruimte om jouw mooiste passage te delen. Benieuwd naar mijn cijfer en favoriete stuk, lees dan gauw verder! Wat we die avond allemaal hebben besproken, deel ik ook graag met jullie. Zo heb je in een notendop het beste van de boekenclub in één artikel.


Liefde, als dat het is
1. Perspectief
Wat Schermer zo knap gedaan heeft, is dat ze binnen één zin soms al van perspectief wisselt. Zo zit je aan het begin van de zin in het hoofd van Terri en na een paar woorden ineens in het hoofd van haar dochter. Dit was de hele groep opgevallen en we waren het er klassikaal over eens dat dit het boek sterk maakt.

2. Thema
Een vraag die speelde bij meerdere lezers was of het thema wel of niet ouderwets is. Het gaat over een gezin, een standaard gezin in een rijtjeshuis, dat uit elkaar valt. Is het nog wel van deze tijd om hier zo uitgebreid over te schrijven of heeft het iets ouderwets om een heel boek te wijden aan het concept ‘een gebroken gezin’.

3. Personages
Er was een meningsverschil over het personage Terri. Is ze onsympathiek of is het heel goed te verklaren waarom ze zich zo gedraagt en voel je hier als lezer juist sympathie voor? De conclusie was dat het misschien afhankelijk is van je eigen levensfase of -stijl in hoeverre je haar onsympathiek vindt. Daarnaast kwam de vraag in welk personage we ons het meest herkenden. Het leuke was dat alle personages wel één keer werden vertegenwoordigd!

4. Titel
Als laatste kwam ook de titel aan bod. Want het gaat over liefde, tenminste, áls dat het is. Komt er eigenlijk wel liefde in het boek voor? Hierover verschilden ook de meningen. Zelf vond ik dat het erg opviel hoe weinig er échte liefde geuit werd naar elkaar. De relaties leken meer op experimenten of juist op gewoontes dan dat er pure liefde uit naar voren kwam.

De moeite waard!
En dan nu het cijfer. Ik besloot een 8 te geven, omdat ik Liefde, als dat het is waardeer als een krachtig en goed geschreven boek. Bovendien las het heel plezierig. Je wordt echt de familie ingezogen en door de perspectiefwisselingen word je meegenomen in de gedachtewereld van alle personages. Het gemiddelde cijfer van de boekenclub was wisselend, maar de meeste cijfers waren wel voldoende en er zaten zelfs een paar negens tussen!

Mijn mooiste, of eigenlijk interessantste, passage uit het boek heeft betrekking op het moment dat Terri twijfelt of ze nog wel van haar dochters houdt. Klinkt heftig hè! Maar wie zegt dat dit echt onmogelijk is?

Kan dat? Kan je op een dag wakker worden en de liefde kwijt zijn? Is ze gek aan het worden? Is liefde een gewoonte? Of een wilsbesluit? Is er iets, iets echt, waar?

De Leuke Boekenclub is een terugkerende club die ik zeker vaker ga bezoeken. Doe je mee? Het boek dat gelezen gaat worden is altijd ruim op tijd bekend waardoor er genoeg tijd is om het te lezen. Mocht je ook in Utrecht wonen en graag praten over boeken, meld je dan aan via de website van de bibliotheek of word lid van de Facebook-groep

Meer lezen over Marijke Schermer en haar boek? De NRC heeft nog een mooi interview met haar gepubliceerd.

Ben jij weleens naar een boekenclub geweest? Zo ja, wat zijn jouw ervaringen?


3x tips voor boeken over mindfulness

We hebben allemaal wel eens last van drukte in ons hoofd. De een meer dan de ander, maar iedereen kent momenten van stress en piekeren. Persoonlijk ben ik hier ook een aardige kampioen in. Omdat ik al op ‘jonge’ leeftijd merkte dat dit mij hinderde in het leven ging ik rond mijn 18e op zoek naar iets wat me kon helpen bij het piekeren. Al snel belandde ik bij yoga en meditatie. De combinatie van de twee bleek perfect! Naast het beoefenen zelf, ging ik er ook veel over lezen. Ik vond het heerlijk om boeken te verslinden over yoga, meditatie, mindfulness, (zelf)compassie en boeddhisme. Deze boeken hebben mijn ogen geopend en me ongelooflijk geholpen. Ook nu blijf ik doorlezen, want er is nog zo veel te ontdekken! Elk boek herinnert me er bovendien aan dat het fijn is om met mindfulness bezig te zijn en om dit te blijven integreren in mijn week. Zo heb ik de afgelopen tijd ook weer drie fijne mindful boeken ontdekt die ik graag met jullie wil delen! Hier volgen de 3 tips:

Practical mindfulness – Ken A. Verni

Dit boek staat al lang in mijn kast, maar heb ik laatst herontdekt. Het is een boek in redelijk basic English, geen lappen tekst, maar juist kleurrijke bladzijdes met korte stukjes uitleg, heldere opsommingen en (mooie!) illustraties. Dit boek heeft me onwijs geholpen, omdat het een goede combinatie is tussen theorie en praktijk. Er staan veel verschillende oefeningen in die makkelijk toepasbaar zijn en bijvoorbeeld tips voor het maken van een schema, zodat je de oefeningen dagelijks/wekelijks kunt doen. Een voorbeeld van een rustgevende oefening is perceiving a leaf waarbij stap voor stap wordt uitgelegd hoe je mindful een blaadje kunt observeren. Zo fijn! Dit boek is ideaal voor beginners en je hoeft nog geen ervaring te hebben om het boek te kunnen gebruiken. Maar ook voor lezers die al meer over mindfulness weten biedt het een mooie leidraad.

We can react to thoughts; or alternatively – and this is what we do in our mindfulness practice – we can simply notice them, without judgement.

Boeddha’s brein – Rick Hanson

Dit boek heb ik laatst uit de bibliotheek gehaald. Het duurde een tijdje voor ik het uit had, omdat de informatiedichtheid vrij hoog is. Ik kwam er wat traag in, mede door de vaktaal. Er wordt namelijk helder uitgelegd wat meditatie en mindfulness precies doet met ons brein en met ons zenuwstelsel. Ook legt de schrijver uit hoe positieve gevoelens en gedachtes ons veranderen. Elke keer wanneer je stilstaat bij iets positiefs worden er zogenoemde neurale verbindingen aangelegd, waardoor je weer méér positieve dingen gaat zien. Daarnaast vertelt het hoe een simulator in onze hersenen ons continu uit het nu haalt. Zo blijkt: het is echt een uitdaging om mindful te zijn! Als laatste geeft het ook fijne oefeningen, zoals 4 keer in- en uitademen waarbij je aan liefdevolle situaties en personen denkt. Je voelt meteen het verschil! Dit boek kan ik je aanraden als je je al langer verdiept in mindfulness en nu meer over de theoretische onderbouwing wil leren. 

The Buddha, Geoff & me – E. Canfor Dumas

Dit boek heb ik geleend van mijn zus. Zij was er heel enthousiast over, dus ik werd uiteraard wel nieuwsgierig. Ook dit boek is in het Engels. Af en toe wel lastig, maar over het algemeen kon ik het verhaal goed volgen. Het is een fictief verhaal, maar er zitten veel lessen in die uit het boeddhisme komen. Dierbare lessen. Het boek gaat over het leven van Ed. Hij is, zwak uitgedrukt, niet tevreden met zijn leven, maar weet niet goed hoe hij dit kan omvormen. In een bar ontmoet hij Geoff, die beetje bij beetje een soort leermeester voor hem wordt. In het begin vindt Ed hem veel te zweverig. Het is interessant om te zien hoe dit omdraait. Als lezer krijg je zo ook de gelegenheid om ‘eerst te zien, dan te geloven’. De inzichten van het boeddhisme worden in de praktijk gebracht en leveren goede resultaten. Wel of geen interesse in mindfulness of boeddhisme, dit boek is eigenlijk geschikt voor iedereen. Boven alles is het namelijk een heel mooi en bijzonder verhaal!

Lezen jullie graag over dit onderwerp? En heb je ook ervaring met mindfulness? Zo ja, hoe helpt dit jou in het dagelijks leven?



Lees samen #2: de boeken van John Green

Voor de tweede rubriek heb ik samen gelezen met Lauri van @laurimarit. We appen allebei veel met elkaar over boeken en wisselen regelmatig tips uit, dus het leek me leuk om samen deze post te schrijven. We hebben hiervoor boeken gelezen van niemand minder dan John Green! Ik wilde graag iets met het genre Young Adult doen en John Green is een van de eerste schrijvers in dit genre waar ik iets van las én waar ik meteen helemaal dol op was. Lauri was ook bekend met de boeken van John Green en het leek haar ook leuk om hier iets over te schrijven! In totaal hebben we vier boeken gelezen en we vertellen jullie graag wat we van deze boeken én van het genre Young Adult vinden.


The Fault in Our Stars en Paper Towns door Lauri

Wat vind je van het genre Young Adult?
Ik vind dit een goed en duidelijk genre. Het is een soort tussenstapje tussen de echte jeugdboeken en de volwassen romans. Ik weet nog hoe groot de stap voor mij zelf was toen ik in de bibliotheek de jeugdboeken uit had. Al die rare volwassen romans die alleen maar over seks gingen, daar vond ik helemaal niets aan! Des te beter dat er nu zoveel young adult boeken beschikbaar zijn. En die vind ik als bijna dertigjarige nog steeds erg leuk!

Wat is je ervaring tot nu toe met John Green?
Ik heb twee boeken van John Green gelezen, beide op het vliegveld gekocht haha. De eerste was The Fault in Our Stars in 2014 en ik heb Paper Towns in 2016 gelezen. Ik heb overigens beide boeken in het Engels gelezen. Ze zijn toegankelijk en aantrekkelijk geschreven, je wilt echt door blijven lezen.

Waar gaan de boeken over en wat vond je ervan?
The Fault in Our Stars gaat over de 16-jarige Hazel Grace Lancaster. Ze heeft uitgezaaide schildkierkanker en gaat met enorme tegenzin naar een praatgroep voor kankerpatiënten. Hier ontmoet ze Augustus Waters, die op dat moment genezen is van botkanker. Het boek beschrijft hoe ze steeds nader tot elkaar komen en samen op onderzoek uit willen gaan waarom het favoriete boek van Hazel, geschreven door een Nederlandse schrijver, zo gek eindigt. Een goededoelen-stichting zorgt ervoor dat ze naar Amsterdam kunnen afreizen om de schrijver te ontmoeten. Ik zal niet teveel verklappen. De plottwist, en juist het feit dat het boek heel anders liep dan ik van tevoren had verwacht, zorgde ervoor dat ik maar door bleef lezen. Ik vond het een prachtig boek: het is zeker een verdrietig boek, maar er zitten ook genoeg mooie momenten in. De verfilming is ook een aanrader!Paper Towns gaat over Quentin, die al jaren verliefd is op zijn zeer mysterieuze buurmeisje Margo. Margo verdwijnt plotseling en Quentin gaat samen met zijn vrienden op zoek naar haar. Hij is er namelijk van overtuigd dat Margo door hem gevonden wil worden. Er volgt een doldwaze race tegen de klok. De jongens rijden dwars door Amerika op zoek naar de aanwijzingen die Margo overal heeft achter gelaten. Ze maken van alles mee en ondertussen tikt de tijd door. Ook dit boek heeft een verrassend einde, er zit wederom een mooie levensles in en daardoor blijf je ook geboeid om door te lezen. Ik heb de film van dit boek nog niet gezien, dus daar kan ik niets over zeggen.

Hoe vind je beide boeken passen bij het genre Young Adult?
Ik vind dat beide boeken goed passen binnen dit genre. Er worden namelijk serieuze en complexe zaken besproken, maar tegelijkertijd worden er niet allerlei lastige woorden en termen gebruikt. De verhalen zijn heel toegankelijk geschreven, waardoor het makkelijker is om je in te leven in de hoofdpersonen.


Schildpadden tot in het oneindige en 19 keer Katherine door Lotte

Wat vind ik van het genre Young Adult?

Ik vind veel boeken uit dit genre heel fijn om te lezen. Toen ik zelf de middelbare schoolleeftijd had, was dit genre nog niet zo groot en bekend. Achteraf vind ik dat jammer, maar het is natuurlijk nooit te laat om het in te halen. Gelukkig is dit genre ook voor volwassen nog heel passend om te lezen. Veel verhaallijnen zijn mooi en vaak ook waardevol: er zijn veel boeken in dit genre waaruit je goede levenslessen kunt halen. Ik hoop ook dat dit genre nog populairder wordt bij jongeren en op middelbare scholen, zodat alle kinderen deze waardevolle boeken in handen zullen krijgen.

Wat is mijn ervaring tot nu toe met John Green?
Op dit moment heb ik de meeste van zijn boeken al gelezen en ze blijven me stuk voor stuk verrassen. Ondanks dat sommige boeken voor een deel op elkaar lijken, blijven het bijzondere, unieke verhalen. Ze weten me te ontroeren en geven me altijd een boodschap mee. Het zijn ook zeker geen oppervlakkige verhalen, maar ze lezen wel heel vlot. Dit maakt ze denk ik ook zo populair!

Waar gaan de boeken over en wat vond ik ervan?  
Schildpadden tot in het oneindige
gaat over het personage Aza Holmes. Ze worstelt al lang met een angststoornis. Hierdoor heeft ze bepaalde obsessieve en negatieve gedachtespiralen waar ze niet uit komt. In het verhaal wordt ze betrokken in een avontuur wanneer ze met haar vriendin Daisy besluit om op zoek te gaan naar een verdwenen miljonair. Zo komen ze ook in contact met de zoon van deze miljonair. Tijdens dit hele avontuur zie je regelmatig hoe Aza worstelt met haar gedachtes. Mede doordat ik me herken in haar angsten vond ik het een van zijn beste boeken. Waarschijnlijk kan John Green deze stoornis zo goed weergeven, omdat hij hier zelf ook veel last van heeft gehad.
19 keer Katherine gaat over Colin. Hij is een zogenoemd wonderkind: hij weet héél veel, kan meerdere talen spreken en kan binnen een seconde een anagram maken van vrijwel alle woorden en zinnen. Máár hij is ook al 19 keer gedumpt door meerdere meisjes, allemaal met de naam Katherine. Na de laatste keer besluit hij eropuit te trekken met zijn beste vriend Hassan. Dit zorgt voor mooie ontmoetingen en zet Colin ook aan het denken over de liefde en over de zin van zijn leven. Wat wil hij eigenlijk betekenen voor de wereld? Ook dit boek was weer prachtig. Het is geweldig hoe Green de personages zo levend maakt. Een minpuntje was de lange opsomming van ‘al die Katherines’, want die verschillende relaties waren naar mijn idee niet de essentie van het verhaal en in die zin wat overbodig.

Hoe vind ik beide boeken passen in het genre Young Adult?
Beide boeken gaan heel erg over jezelf vinden en leren leven met je tekortkomingen én je talent. Dit is voor young adults heel belangrijk en dit zijn ook precies de thema’s die je op die leeftijd bezighouden. Die thema’s blijven natuurlijk terugkomen op iedere leeftijd terugkomen, waardoor je beide boeken ook op latere leeftijd kunt lezen!


Heb jij al een van deze boeken van John Green gelezen? Zo ja, welke en wat vond je ervan?
En zo nee, welk boek spreekt jou het meeste aan?

Boek vs. film #1: De Koning van Katoren

Ik ben altijd in voor het kijken van een boekverfilming. Het is zo leuk om te zien hoe anderen het verhaal voor zich zagen! Ook zoek ik graag naar verschillen ten opzichte van het boek en vind ik het interessant om na te denken over de keuzes van de regisseur. Vandaar deze nieuwe rubriek, boek vs. film, waarin ik de verschillen benoem en mijn mening geef over zowel het boek als de film.


De eerste bijdrage gaat over Koning van Katoren. Ik heb in dit geval éérst de film gekeken, maar meestal lees ik eerst het boek (het zou trouwens best kunnen dat ik het boek vroeger al heb gelezen, maar ik herinnerde me er niet veel van, oeps!). Ik keek de film met mijn leerlingen nadat een collega een ontzettend leuke opdracht had bedacht. De schrijver, Jan Terlouw, is heel lang politiek actief geweest voor D66 en heeft veel politieke standpunten verwerkt in het boek. Mijn collega had bedacht om die standpunten te gaan zoeken met de klas. Hoe passen bijvoorbeeld de opdrachten in Smook of Afzette-Rije bij het partijprogramma van D66? Superleuk!

Voor degenen die het boek niet of al een tijdje geleden hebben gelezen volgt er eerst een korte samenvatting. Daarna benoem ik de meest opvallende en interessante verschillen. Let op: dit bevat enige (milde) spoilers!

Het boek gaat over een jongen, Stach. Hij wordt geboren op de dag dat de toenmalige koning van Katoren sterft. Zelf groeit hij op als wees doordat zijn ouders allebei kort na zijn geboorte overlijden. Hij wordt opgevoed door zijn oom, Gervaas. Op een gegeven moment besluit Stach dat hij koning van Katoren wil worden. Het land wordt namelijk al bijna 18 jaar geregeerd door ministers waar niet iedereen over te spreken is. Stach meldt zich bij de ministers en krijgt opdrachten toegewezen die hij moet voltooien. De ministers willen niet dat hij wint dus maken ze de opdrachten steeds pittiger. Een voorbeeld van zo’n opdracht is het oplossen van geluidsoverlast in de stad Decibel, waar vogels oorverdovend lawaai maken.



De verschillen tussen het boek en de film
De verschillen tussen het boek en de film zijn veeltallig en erg groot. Tot nu toe heb ik nog geen verfilming gezien die zo erg afweek van het boek als deze. Het is niet perse erg, maar op zijn minst opvallend! Hier enkele grote verschillen:
– Het liefdesverhaal in het boek is veel minder beladen dan in de film. In de film gebeurt er het een en ander waardoor Stach hierover ernstig gaat twijfelen, terwijl het in het boek heel soepel verloopt.
– In de film speelt er ook een journalistieke intrige. In het boek komt dit niet voor en worden de kranten alleen genoemd om te laten zien wat ze schrijven over Stach.
– In de film is veel achtergrondinformatie weggelaten over de personages. In het boek lees je precies welke ministers er allemaal zijn en leer je hun karaktertrekken kennen. – Een leuk en opvallend verschil: in de film is de opdracht over de schuifelende kerken diverser gemaakt. Er zijn nu niet alleen kerken, maar er is ook een moskee.
– Het grootste verschil is dat Stach in het boek meer opdrachten uit moet voeren. Dit vond ik zelf leuker, mede doordat je in het boek meer politieke standpunten van Jan Terlouw terug kunt vinden. Maar ik snap dat het voor de film te veel was om alle opdrachten goed uit te werken.

Zowel het boek als de film zijn fantastisch! De opdrachten zijn spannend, goed bedacht en vormen een prachtige reflectie van Jan Terlouws gedachtegoed. Vooral Smook vind ik tof, omdat je – met name in het boek – goed ziet wat voor onlogische keuzes mensen soms maken als het over het klimaatprobleem gaat. En het verslaan van Pantaar vind ik ook een bijzonder symbool! Zowel tijdens het kijken van de film als het lezen van het boek voelde ik dan ook wel een verlangen naar een eigen Stach. Want hij is toch wel een leider die we véél beter kunnen gebruiken dan de leiders die nu op sommige tronen heersen …

Vind jij boekverfilmingen een verrijking of vind je ze vaak tegenvallen?

Dubbele recensie: Buurtsupermens en Versluierde heuvels

Nadat ik de vorige keer een blog had geschreven met tips voor Japanse boeken, bleef ik geïnspireerd om meer te lezen. Mede dankzij jullie tips heb ik nog twee boeken gelezen van (deels) Japanse schrijvers. Nu deel ik met jullie graag mijn leeservaringen!

Buurtsupermens – Sayaka Murata

Zowel de kaft als de samenvatting op de achtergrond trokken meteen mijn aandacht. Dat er een heel boek gewijd wordt aan iemand die in een buurtsuper werkt lijkt wat saai. Toch heb ik juist geleerd dat dit soort boeken je aan het denken kunnen zetten en vaak veel diepe lagen hebben. Ik had het wat Buurtsupermens betreft bij het juiste eind. Het boek gaat over Keiko Furukura, een vrouw die al 18 jaar als flexwerker in dezelfde buurtsupermarkt werkt. Haar omgeving vindt het raar dat ze als dertiger ongetrouwd en als flexwerker door het leven gaat. Haar zus vraagt zich dan ook regelmatig hardop af wanneer haar zusje zal “genezen”.  Keiko is echter heel blij met haar baan. Ze haalt hier veel ritme en voldoening uit. Op een bepaald moment voelt ze toch de druk van haar omgeving en gaat ze proberen een normaler leven te leiden. Hoe dit afloopt houd ik nog even voor me. 😉


Wat ik zo goed vind aan dit boek is dat het laat zien wat er gebeurt als je niet doet wat de samenleving van je verwacht. Ik denk dat in veel samenlevingen – waaronder ook de onze – scheef wordt gekeken naar mensen die geen ‘huisje-boompje-beestje’-leven hebben. Voor Keiko is het dan ook frustrerend dat haar familie blijft zeggen dat ze moet “genezen”. Om zo normaal mogelijk te zijn kijkt ze vervolgens af van anderen. Ze gaat op een gelijksoortige manier praten of koopt bijvoorbeeld kleding in dezelfde winkel als haar collega.

Onze drie stemmen klinken in koor. Bij de manager verloopt de ochtendmeeting toch het strakst, denk ik bij mezelf, terwijl Shiraha binnensmonds zegt: ‘Tjonge, het lijkt wel een religie.’ Dat is het ook, antwoord ik instinctief in mijn binnenste.

Naast dat Keiko op sommige vlakken wel erg extreem is in haar gedrag, heeft ze ook herkenbare trekken. Ze heeft een grote behoefte aan structuur. Die vindt ze gelukkig in de buurtsuper. Dit zette mij wel aan het denken, want ook in onze maatschappij wordt er soms op je neergekeken als je een wat ‘simpelere’ baan kiest. Terwijl veel mensen misschien vooral behoefte hebben aan overzicht en structuur. Waarom oordelen we er dan zo fel over als iemand 18 jaar op zo’n plek blijft werken? Hoe komt het dat we het zo gek vinden dat iemand niet een baan met meer uitdaging en afwisseling wil?

Het goede aan dit boek vond ik vooral hoe het reflecteert op identiteit, schaamte en ‘normaal zijn’. Daarnaast is de schrijfstijl heel toegankelijk en leest het boek makkelijk weg. Hierdoor voelt het af en toe wel wat té kort en vluchtig. Maar het is zeker een aanrader!

Rating: 4 out of 5.

Versluierde heuvels – Kazuo Ishiguro
De schrijver werd mij aangeraden bij mijn vorige blog met tips voor Japanse boeken en films. Versluierde heuvels kwam ik daarna tegen in de bibliotheek en het verhaal leek mij erg mooi. Vooral het mysterieuze aspect ervan trok mij aan.

Het boek gaat over een vrouw, Etsuko. Het verhaal is verdeeld in twee tijdsperiodes. De ene periode is tijdens Etsuko’s zwangerschap. De andere periode speelt zich af nadat haar dochter – waarvan ze toen zwanger was – zelfmoord heeft gepleegd en haar andere dochter bij haar op bezoek komt. De eerste periode speelt zich af net na de Tweede Wereldoorlog. In het verhaal zie je nog veel traditionele omgangsvormen terug tussen bijvoorbeeld man en vrouw. Dit vond ik heel interessant om te lezen. Verder ontmoet Etsuko tijdens haar zwangerschap een vrouw waar ze bevriend mee raakt. Ook hier wordt veel over verteld. Deze vrouw is zeer mysterieus en maakt bijzondere keuzes waar Etsuko soms wat door van slag raakt. Toch blijft Etsuko ingetogen en volgzaam, wat waarschijnlijk ook in de cultuur zit.

Het mooie aan dit boek vind ik de wisseling tussen de beide periodes. Zo krijg je eigenlijk een totaalplaatje van de hoofdpersoon. Ook zie je wat er allemaal verandert in één generatie. Daarnaast is het fantastisch hoe de schrijver werkt met spiegelingen. Zo wilde de vriendin van Etsuko destijds verhuizen naar Amerika en vond Etsuko dit een gek idee. Echter, Etsuko is later zelf ook geëmigreerd, naar Engeland.  Een andere spiegeling vindt plaats in de verdrinking. Om geen spoilers te geven, zal ik hier niet over uitweiden, maar het is interessant om hier op te letten in het boek! Wie verdrinken er en wie moet er dan toekijken?

Maar mijn man draaide zich om en zei: ‘Wat ben je aan het doen? Ik heb niet de hele ochtend, weet je.’ Hij schoof zijn theekopje naar voren. Ik ging weer zitten, schoof zijn vuile vaat aan de kant en schonk hem thee in.

Een kleine frustratie is dat er veel hiaten zitten in het boek en je niet alle informatie krijgt. Over een heel belangrijk aspect wordt niks verteld, terwijl ik hier wel op zat te wachten. Maar dit zou de bedoeling kunnen zijn van de schrijver. Het maakt het boek namelijk wel mysterieus. En misschien is het ook niet zo erg om af en toe zelf iets te moeten invullen. Of om tóch met wat vragen achter te blijven.

Rating: 4 out of 5.


Hebben jullie een van deze boeken gelezen? Of lijkt een van deze boeken jullie ook leuk? Ik ben benieuwd naar jullie meningen en ideeën!

Het betere boekenweekgeschenk: 2 redenen om Leon & Juliette te lezen

Beter laat dan nooit: het boekenweekgeschenk. Ik sta nooit zo te springen om het geschenk te lezen. Vaak valt het me tegen, terwijl ik het andere werk van de schrijver in kwestie wél leuk vind. Hoe kan dat? Misschien komt het doordat het ineens zo kort moet, of doordat het thema vaststaat waardoor het wat geforceerd is? Wat het ook is, geen enkel boekenweekgeschenk heeft van mij tot nog toe veel sterren mogen ontvangen. Nu ik trouwens heb gehoord dat mijn lievelingsschrijver, Hanna Bervoets, het geschenk voor volgend jaar gaat schrijven, heb ik dit keer wél hoge verwachtingen. Maar daarvoor moet ik nog even een jaartje wachten!

Je begrijpt inmiddels waarom ik het lezen van het nieuwe geschenk, Leon & Juliette, zo lang heb uitgesteld. Ik treuzelde nog meer dan normaal, omdat ik ook geen fan ben van Annejet van der Zijl. Haar boek De Amerikaanse prinses heb ik met veel moeite doorploegd waarna ik nooit een ander boek van haar op mijn to read-lijst heb gezet. Ik moet bij mijn persoonlijke mening wel de kanttekening plaatsen dat haar boeken waarschijnlijk leuker zijn voor fans van historische romans of biografieën. Zelf loop ik niet zo warm voor deze genres.

Tóch ben ik nu blij dat ik haar boekenweekgeschenk heb gelezen. Leon & Juliette. Was het geweldig? Nee, dat niet, maar het heeft me wel sterk geboeid. En wakker geschud. Ik geef je straks twee belangrijke redenen waarom je dit boekje gelezen moet hebben en waarom ik dit keer wel enthousiast ben over het boekenweekgeschenk.

Slavernij begin 19e eeuw

Maar eerst in het kort het verhaal, mocht je tijdens de boekenweek het geschenk niet hebben bemachtigd of het lezen ervan net als ik hebben uitgesteld ;). De hoofdpersonen Leon & Juliette worden in het begin van het boek geliefden. Leon, een migrant die in 1818 vanuit Nederland naar de Verenigde Staten verhuist voor de handel, belandt in Charleston. Nederland was destijds namelijk economisch veel minder sterk dan de VS. Leon ontmoet Juliette als slavin van zijn handelspartner. Als Leon ernstig ziek wordt, verzorgt Juliette hem. Dankbaar en verliefd koopt hij Juliette over van zijn partner. Maar tegen de geldende normen en waarden in behandelt hij Juliette als gelijkwaardige. Hij ziet haar noch als slavin, noch als minnares, maar als de vrouw die zij is. Ze is zijn geliefde. Gedurende het hele boek heerst er grote spanning rondom hun heimelijk gelijkwaardige relatie. Vanwege de angst voor rebellie onder de slaven zijn hier strenge straffen voor in Charleston. Kan en mag hun liefde ooit aan het daglicht worden blootgesteld?

Dwarsdenkers

Waarom ik nu zo blij ben met dit boekenweekgeschenk? Daar komt ‘ie!

Reden no 1. Annejet van der Zijl heeft een hele goede keuze gemaakt door te schrijven over de tijd van slavernij. Dit was namelijk een periode waarin dwarsdenkers héél hard nodig waren. Het was schrikwekkend om te lezen hoe men in Charleston slavernij probeerde te behouden en verandering in dit systeem werd onderdrukt.

In het boek passeren daarom ook veel onmenselijke gebeurtenissen. Heftig om te lezen, maar zo belangrijk dat deze feiten verteld blijven worden. Zeker als je bedenkt hoe hardnekkig racisme nog aanwezig is in de Verenigde Staten – en helaas ook in andere landen. Ik wist natuurlijk wel dat slavernij ontzettend wreed was, maar in dit verhaal werd ik met nieuwe schokkende feiten geconfronteerd. Het is belangrijk dat dit verhaal naar buiten komt in de vorm van een boekenweekgeschenk. Zo bereikt dit stuk geschiedenis een groot publiek.

Verhaal en historiek in balans

Reden no 2! In het boek komt veel interessante historische kennis langs, simpelweg door het leven van twee personen te volgen. Zo leerde ik bijvoorbeeld dat Nederland economisch zozeer onderdeed voor de Verenigde Staten dat burgers migreerden. Ook zag je door het boek heen de economie van de Verenigde Staten veranderen, waarmee de grilligheid ervan mooi wordt geschetst. Uiteindelijk komt ook de aanleiding voor de Burgeroorlog in de 19de eeuw in de VS aan bod.

Van der Zijl doseert de portie geschiedenis ontzettend goed. Voor mij was het erg prettig dat er niet al te veel verschillende namen of gebeurtenissen langskwamen. Het voelde hierdoor minder als een opsomming.
Helaas blijft de vertelwijze wel wat afstandelijk. Dit past bij de vorm van een biografie, maar daardoor zijn de personages ietwat ongrijpbaar.

Jouw mening!

Mocht je het geschenk in de kast hebben staan en twijfelen of het de moeite waard is… zeker lezen! Dat ik dit zeg, betekent veel vanwege mijn sceptische houding tegenover het boekenweekgeschenk en mijn niet zulke denderende ervaringen met Annejet van der Zijl ;). Maar dit keer heeft ze mijn verwachtingen overtroffen. Heb je het boek al gelezen? Laat me hieronder jouw mening weten!

Wat vond jij van dit boekenweekgeschenk? En ben jij fan van de geschenken of vind je ze ook vaak minder goed dan de andere boeken van de schrijvers?

3x redenen om feelgood boeken te lezen

Van feelgood boeken word je blij en dat maakt het genre populair. De personages en plotwendingen zijn vaak hartverwarmend. Omdat dit soms gepaard gaat met een hoge dosis clichés worden deze boeken soms bestempeld als minderwaardige literatuur. Benieuwd waarom ik dit genre toch niet links laat liggen? Lees dan snel verder!

Ten eerste: variatie! In mijn blogs bespreek ik uiteenlopende genres om je te helpen ontdekken wat er allemaal is. Lees daarom ook eens een feelgood roman. Voor de afwisseling, maar ook ter experiment. Waar loop jij nu echt warm voor? Mijn motto is dat je vooral moet lezen waar jij blij van wordt. Voor de één is dit een roman met veel ingewikkelde plottwisten, complexe karakters en uitgebreide metaforen en voor de ander een page-turner met flamboyante sfeeromschrijvingen en aimabele, herkenbare personages. Persoonlijk word ik er blij van om literaire romans af te wisselen met feelgood boeken. Ook is het afhankelijk van het seizoen of het soort periode waarin ik zit. Tijdens vakanties en rond de feestdagen trekken deze boeken mij meer dan in de werkhectiek van de novembermaand. Ik vind het dan ook belangrijk om die boeken niet weg te zetten als ‘minder’. Het zijn juist de verschillen tussen een literaire roman en een feelgood novel die maken dat lezen leuk blijft.

Ten tweede: lees dieper! Ook in feelgood boeken kun je op zoek gaan naar diepere lagen. Let op tegengestelde personages of merk de sterke spiegelingen op. De hoofdpersoon komt vaak iemand tegen die in eerste instantie niet bij hem of haar lijkt te passen, maar komt er door gedwongen samenzijn toch achter dat de andere persoon anders is dan gedacht. Er worden dus vaak vooroordelen overwonnen! Ook kunnen maatschappelijke trends zichtbaar zijn in deze boeken. Dan wordt bijvoorbeeld het platteland geromantiseerd. Zou dit komen doordat lezers meestal stedelingen zijn die zich herkennen in het verlangen naar meer rust en natuur, minder anonimiteit en de wat kleinere gemeenschappen?

Ten derde: geniet! Maar wat mij vooral trekt in dit genre is het genieten van de sfeer en van de verhaallijn. Ondanks dat er soms clichés voorbij komen of zeer voorspelbare plots zijn. Een voorwaarde is wel dat de schrijfstijl goed moet zijn en niet te veel clichés moet bevatten. Daar haak ik wel echt door af. Binnen feelgood is er veel verschil in kwaliteit. Om te weten wat je moet lezen om een overdosis aan voorspelbaarheid te vermijden heb ik 4 schrijvers geselecteerd die naar mijn idee kwalitatief goede feelgood boeken schrijven.

4 schrijvers die het feelgood-genre verrijken

Jojo Moyes
Voor jou
was kort geleden het eerste feelgood boek dat ik in tijden las. Het bleek een goede keus te zijn. Het boek ontroerde me tot op het bot. De rest van de serie wist me ook te boeien en dit is best speciaal. Geen lezer? Dan herken je vast het verschil in kwaliteit tussen seizoen 1 en seizoen 2 van een Netflix-serie. ‘Uitmelken’ heet dat. Bij Jojo Moyes niet het geval!

Voor jou vertelt het verhaal van de jonge Louisa die wordt ontslagen als serveerster in een dorp in Engeland. Ze heeft inkomen nodig om haar familie te onderhouden en belandt na een uitputtende zoektocht bij de familie van Will waar ze als een soort verzorger van Will aan de slag gaat. Er wordt van haar verwacht dat ze Will, die voor een groot deel verlamd is geraakt, gaat vermaken. Dit is echter niet altijd even makkelijk en uiteindelijk komt ze er achter wat het echte doel van haar werk is (en dat verklap ik natuurlijk niet). Gedurende het hele verhaal blijf ik fan van Louisa. Ze ‘leest’ gewoon heerlijk. Ze is vrolijk, origineel en af en toe een beetje gevat.

Over de opvolgende delen kan ik niets zeggen zonder deel 1 te spoilen, maar zoals ik al zei; ze voegen echt waarde toe en vormen geen herhaling van zetten. Hoewel ik bij deel één de meeste tranen heb gelaten, laten de andere delen je ook niet onberoerd achter. Voor jou, het eerste deel, is verfilmd als Me before you. Het verhaal gaat in de film sneller, maar de ontroeringsfactor is even hoog.

Jill Mansell

Een andere bekende feelgood schrijver is Jill Mansell. De twee boeken die ik van haar heb gelezen zijn niet de nieuwste, maar wel echte aanraders! De vriendschappen en prettige contacten tussen de personages in de boeken maken ze echte feelgood romans.

Het eerste boek is Stuur me een berichtje  en gaat over Essie die door een ietwat onhandige actie van iemand anders alles kwijtraakt wat ze tot dan toe had opgebouwd in haar leven. Ze moet weer helemaal opnieuw beginnen en dit zorgt voor veel bijzondere ontmoetingen. De ontmoeting met degene die heeft gezorgd voor die actie zorgt voor gemengde gevoelens. De tweede aanrader is Lang leve de liefde. Dit boek gaat met name over Lily, een vrouw die al op jonge leeftijd haar moeder is verloren en toen is opgevangen door een vriendin van haar moeder. Zij heeft haar samen met haar man opgevoed in een dorpje in Engeland. De rest van het verhaal gaat over Lily, adoptiemoeder Coral en vriendin Patsy, die alle drie alleenstaand zijn. Het boek beschrijft de zoektocht naar liefde en hoe het is om te ontdekken dat je misschien verliefd bent op iemand anders dan je partner. Dit alles gaat niet zonder verrassingen en niet zonder complicaties. Ik vond het met name heel fijn hoe de sfeer in het dorpje wordt omschreven en hoe hecht de personages met elkaar zijn. Voor mij persoonlijk is het altijd jaloersmakend om te lezen over mensen die al hun vrienden en familie in een dorpje hebben, omdat dat bij mij niet zo is ;-).

Graeme Simsion
Met deze schrijver heb ik niet enkel positieve ervaringen, maar toch krijgt hij hier een plekje. Het bekendst is zijn boek Het Rosie project. Dit boek heeft geleid tot een serie en wordt opgevolgd door Het Rosie effect en Het Rosie resultaat. In tegenstelling tot de bovengenoemde serie van Jojo Moyes brachten de opvolgende boeken mij weinig nieuws. De hoofdpersonen raakten uitgekauwd. Dit doet echter niks af aan de kwaliteit van deel één.

Het Rosie project gaat over Don, een man die sociaal onhandig is en via een vragenlijst op zoek gaat naar de liefde. Dan ontmoet hij Rosie. Een leuke, creatieve vrouw die niet helemaal voldoet aan die lijst maar waarmee hij contact onderhoudt vanwege een gedeelde missie. Doordat je Dons gedachtes volgt in de ik-vorm en door de vlotte manier van schrijven leest het boek gemakkelijk en snel waarbij je sterk mee gaat leven met de hoofdpersoon. Een echte page-turner.  

Jenny Colgan
Het boek dat ik van haar heb gelezen is Café Zon & Zee. Wat ik mooi vond aan dit boek is de verheerlijking van het platteland. Het verlangen naar minder anonimiteit en rust om je heen groeit naarmate je verder komt in het boek. Alles wordt idyllisch geschetst en dat maakt het boek des te fijner.

Flora McKenzie, opgegroeid op een klein eiland, is verhuisd naar de grote stad. Als ze voor haar werk weer teruggaat naar het eiland waar ze vandaan komt en waar een groot deel van haar familie nog steeds woont, gaat ze twijfelen over haar stadse dromen. Als ze dan haar liefde voor koken ontdekt begint haar toekomstbeeld helemaal te veranderen…

Deze vakantie ga ik in haar serie over de bakkerij duiken, te beginnen met het boek De kleine bakkerij aan het strand. Overigens zijn dit wel boeken die ik echt alleen in de vakantie lees, omdat ze me tijdens werkweken en in ‘normale’ periodes minder aanspreken. Gelukkig heeft Colgan in al haar reeksen ook altijd een boek dat zich in de winter afspeelt, waar ik in de kerstvakantie graag in duik.

Zoals je tussen de regels door al las staan er ook nog wel een paar feelgood boeken op mijn eigen to read-lijstje :-). Sommige bewaar ik voor de zomervakantie en ook rond Kerstmis zal ik weer een paar feelgood-boeken verslinden. Hopelijk heb ik jou ook geïnspireerd met wat schrijvers en titels en kun je genieten van deze fijne verhalen. Voor je aan een feelgood-roman begint heb ik een tip voor je:

Bij feelgood boeken is het ideaal als het verhaal zich afspeelt in dezelfde tijd van het jaar als waarin we ons op dat moment bevinden. Zo kom je echt in de sfeer van het seizoen.

Wat vind jij van het genre feelgood? En heb jij al favoriete feelgood schrijvers?

Lees samen #1: De klimaatroman

In deze rubriek lees ik samen met een andere boekenfan twee verschillende boeken uit hetzelfde genre. Vervolgens bespreken we wat we eigenlijk van dit genre vinden en of deze twee boeken ons hebben geboeid. In deze eerste editie lees ik samen met Martine van _leeseenseenboek twee boeken uit het genre de ‘klimaatroman’. Martine ken ik van de lerarenopleiding Nederlands en we kwamen er al gauw achter dat we veel gemeenschappelijk hebben, zowel qua boekensmaak als qua vele andere interesses. Hierdoor werden we naast studiegenootjes al gauw vriendinnen. Een perfecte combinatie dus voor de eerste editie van lees samen!

Voor deze editie las Martine het boek Het tegenovergestelde van een mens van Lieke Marsman en las ik Weersverwachting van Jenny Offil.
Het genre is relatief nieuw en daarom des te interessanter om verder te onderzoeken. Vorig jaar hoorde ik eigenlijk voor het eerst over het genre ‘klimaatroman’: boeken die gaan over klimaatverandering en de eventuele gevolgen die hiermee samenhangen. Die gevolgen kunnen variëren van psychische klachten tot catastrofale natuurrampen. Omdat ik zelf veel bezig ben met klimaatverandering en hier ook soms wat angstig van kan raken, werd ik meteen geboeid door dit genre. Want zou het kunnen helpen om hier over te lezen? Boeken kunnen immers vaak goed spiegelen en een van hun functies kan zijn om de lezer na te laten denken over huidige maatschappelijke problemen. Martine en ik kwamen al gauw uit bij twee boeken waarin de hoofdpersoon ook worstelt met het klimaatvraagstuk en hier ook enige psychische klachten door ondervind.

Het tegenovergestelde van een mens – door Martine

Wat vind je van het genre ‘klimaatroman’?
Ik kende het genre klimaatroman eigenlijk nog niet, ik wist niet dat boeken zo genoemd konden worden. Ik vraag me ook af of je boeken als Het tegenovergestelde van een mens een klimaatroman moet noemen. Dat is natuurlijk met alle genres zo, maar ook hier geldt dat als een boek in een hokje wordt gestopt, je een boek met bepaalde verwachtingen gaat lezen. Omdat Het tegenovergestelde van een mens aan mij werd voorgesteld als een klimaatroman, moest ik enigszins een drempel over om het boek te lezen. Ik had niet zo’n zin in een boek dat mij de maat gaat nemen. Want ik ging ervan uit dat ik op zijn minst zou lezen dat ik minder vlees zou moeten eten, minder zou moeten vliegen en minder moet consumeren. Maar het is veel meer dan een boek dat gaat over klimaat. Het zet aan het denken, maar niet op een belerende manier. Het is ook een filosofische, geëngageerde roman over identiteit. Over hoe je je verhoudt tot de wereld, dichtbij en iets verder weg.

Waar ging het boek over?
Het boek is een roman met als hoofdpersonage Ida; 29 jaar en klimaatwetenschapper. Ze accepteert na haar afstuderen een stage bij een instituut in Italië dat een stuwdam in de Alpen gaat afbreken. De natuur moet worden hersteld door de mens – wat een paradox. Dat afbreken van die stuwdam zorgt overigens nog voor een verrassend einde. Ida worstelt met het leven en met de liefde. Ze is moeilijk in staat zich tot een ander te verhouden. Ze is al haar hele leven een beetje ‘op zoek’. Ze is blij met haar geliefde Robin, maar ze blijft in hun relatie op zichzelf gericht. De blik van Ida op de liefde vind ik interessant. Ze zegt dat er altijd een afstand zal bestaan tussen jouw geliefde en jou. De liefde bestaat juist vanwege de afstand. Zonder afstand kan er geen verlangen zijn en verlangen is een bestaansvoorwaarde voor liefde.

De strijd, de afstand tussen geliefden, heeft een duidelijke functie: ze zorgt ervoor dat de liefde niet eindigt, omdat ze haar uitstelt.

Ida worstelt zich af en toe door het leven heen. Ze spreekt regelmatig met haar therapeut. Zij oppert dat Ida zich misschien nog schaamt voor haar geaardheid. Ida weet dat dat waar is en dat ze bang is om tegen mensen te zeggen dat ze op vrouwen valt: ‘vrouwen kunnen haar raar vinden en mannen kunnen hun interesse verliezen’. Het hoofdstuk Uit de kust gaat op een interessante manier in op de manier waarop onze samenleving als heteronormatief is ingericht.

Op wat voor manier past dit boek bij het genre en wat vond je ervan?
Het tegenovergestelde van een mens past op een bepaalde manier wel onder de noemer klimaatroman (als je het dus als zo wilt noemen). Maar daarmee doe je het boek tekort. Want het werd voor mij een sprankelende, energieke leeservaring. Een boek dat ook gaat over liefde, over homoseksualiteit, over poëzie en over volwassen worden. Over opgroeien in ‘een stad die niet per se oninteressant is, maar wel buitengewoon ongeïnteresseerd’, waarmee de toon wordt gezet voor het aan de ene kant verlangen naar een actievere bijdrage aan de maatschappij en aan de andere kant de behoefte die maatschappij volledig te willen buitensluiten. Marsman haalt meerdere filosofen in haar boek aan, dat maakt het een heel gelaagd boek. Bijvoorbeeld de Franse wiskundige/filosoof Blaise Pascal: ‘Want dit is zeker: naarmate de mensen meer inzicht bezitten, vinden zij zowel grootheid als ellende in de mens. (…) Deze tweeslachtigheid van de mens is zo in het oog lopend, dat sommigen gedacht hebben dat wij twee zielen hadden.’ Dit tweeslachtige is ook de oorzaak van onze houding ten opzichte van het klimaat: aan de ene kant willen we niets liever dan in actie komen, aan de andere kant kunnen we alleen maar apathisch blijven bij zo veel ellende. ‘Ja, denk ik, zo voel ik me wanneer het over de opwarming van de aarde gaat. Ik voel me schuldig, ik weet niet waar ik moet beginnen, ik had allang begonnen moeten zijn, en mijn schuldgevoel verlamt me. Ik voel me als iemand die haar rekeningen niet meer open maakt – dag na dag laat het klimaat een ongeopende brief achter op mijn deurmat: je bent te laat!’ Juist dit soort observaties maakt het een zinderend en spannend boek, ik vind het altijd zo knap als iets wat ik voel, zo duidelijk op papier staat. Precies de worsteling van onze generatie: we willen wel, maar worden ook lamgeslagen door het gevoel dat we niet bij machte zijn het verschil te maken. Door het aanhalen van filosofen, denkers, schrijvers (veelal vrouwen) wordt het een heel interessante ideeënroman en een heel relevant boek. Al met al dus geen boek dat zich alleen maar bezighoudt met klimaatvraagstukken, hoewel dat wel de rode draad is.

Rating: 4 out of 5.

Weersverwachting – door Lotte

Wat vind ik van het genre ‘klimaatroman’?
Ik ben heel blij dat er steeds meer boeken in dit genre worden geschreven, omdat er denk ik veel vraag naar is. Steeds meer lezers zijn natuurlijk zelf ook bezig met dit onderwerp en ik hoor van steeds meer mensen dat ze zich zorgen maken. Daarom is het des te belangrijker dat er meer kunstvormen aandacht besteden aan dit onderwerp, zodat er ruimte is voor een vorm van troost. En ook kan het een uitlaatklep zijn of een feest der herkenning. Tijdens het lezen van dit boek had ik regelmatig even een gevoel van: ‘Gelukkig, ik ben niet de enige die er zo over denkt!’. En dat is toch een belangrijke rol van kunst, waaronder boeken.

Waar ging het boek over en wat vond ik ervan?
Het boek gaat over Lizzie. Een vrouw met een kind, een man en een ex-verslaafde en depressieve broer. Ze werkt als bibliothecaris en gaat werken voor Sylvia, een onderzoeker met eigen podcasts en lezingen die onderzoek doet naar het ‘einde van de wereld’ – met name als gevolg van klimaatverandering. Ze is vooral veel aan het zorgen voor anderen en het voelt alsof ze daarnaast weinig ruimte heeft voor eigen geluk. Mede door haar werk voor Sylvia  wordt ze erg pessimistisch en gaat ze bijvoorbeeld nadenken over wat te doen als de wereld echt vergaat. Hoe kan ze bijvoorbeeld dan toch voor haar kind blijven zorgen?

‘Denk je echt dat je ze kan beschermen? In 2047?’ vraagt Sylvia. Ik kijk haar aan. Want tot nu toe deed ik dat inderdaad, had ik dit ergens mogelijk geacht. Ze bestelt nog een drankje. ‘Zorg dan maar dat je rijk wordt, ontiegelijk rijk’, zegt ze met verstikte stem.

Het boek was heel fragmentarisch geschreven, waardoor het echt als een trein las. Maar soms voelde het daardoor soms wat ‘leeg’ en voelde de personages voor mij nog wat afstandelijk en surreëel. Toch greep het boek me wel en begon ik mee te leven met Lizzie. Met name de sfeer is wat beklemmend: af en toe bekroop me het gevoel dat misschien iedereen in het verhaal wat depressief was, en zeker niet alleen de broer. Dit lege, sombere gevoel werd dan wel afgewisseld met vertederende scènes van Lizzies zoontje. Verder kwamen er héél veel maatschappelijke thema’s aan bod. Dit maakte het boek interessant, maar ook wat vol. Het ging van verslaving naar politiek naar arm-rijk naar racisme en naar een knipoog naar mindfulness. Als geheel was het hierdoor een boeiend boek dat je binnen no time uit hebt. Je kunt er vooral zelf uithalen wat jou interesseert en raakt.

Op wat voor manier past dit boek bij het genre?
De hoofdpersoon is mede dankzij de onderzoeker Sylvia, die ze op nauwe voet volgt, op de hoogte van de klimaatproblematiek. In dit boek gaat het zelfs zo ver dat er heel apocalyptisch over wordt geschreven. Volgens Sylvia kun je nu maar beter nadenken over de plek waar je over een paar jaar naar toe kunt emigreren, zodat je daar veilig bent. Doordat er veel ruimte is voor de psychologische kant van de apocalyps, maar er ook praktische feiten en ‘oplossingen’ worden gegeven, past het op meerdere manieren binnen dit genre. Wel wordt het, zoals ik hierboven al zei, veel afgewisseld met andere maatschappelijke thema’s en gaat het zéker niet alleen maar over klimaat. Maar dat is denk ik juist goed aan het boek: het gaat immers nooit ‘alleen maar’ over klimaat en het leven gaat altijd gewoon door met zijn eigen lief en leed.

Rating: 3.5 out of 5.

7x tips voor Japanse boeken en films

Books let you travel without moving your feet. Ondanks dat ik nog nooit in Japan ben geweest heb ik het gevoel dat ik er toch af en toe ben door boeken en films. Wat voor mij karakteristiek is aan Japanse boeken en films, zijn de teruggetrokken karakters, de ingetogen sfeer en de mysterieuze wendingen in het verhaal. Vooral de bijzondere sfeer geeft mij altijd veel lees- en kijkplezier. Een échte Japan-kenner ben ik (nog) niet, maar mijn read– en watch-lijst raakt steeds voller met Japanse titels en schrijvers.

Ik geef je vijf tips over boeken van verschillende schrijvers en twee tips voor films. Omdat we nu allemaal even niet naar verre landen reizen, lijkt me dit het perfecte moment om deze boeken en films met jullie te delen. Zo kun je je onderdompelen in de Japanse cultuur en in deze tijd toch nog een beetje reizen naar een plek waar je ooit geweest bent, misschien nog naar toe wilt of gewoon meer van wilt weten. 

Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween – Franco Faggiani
De eerste tip is officieel geen Japans boek, want de schrijver is Italiaans. Toch speelt het hele boek zich af in Japan en komt er veel langs over de geschiedenis, de cultuur en geografie van Japan. Het boek is deels gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De schrijver vond namelijk een verhaal van een marathonloper die meer dan 50 jaar heeft gedaan over de marathon. Als je je afvraagt hoe dit heeft kunnen gebeuren, raad ik je zeker aan dit boek te gaan lezen. 😉 Omdat de schrijver verder niet veel kon vinden over deze marathonloper is het grootste deel van het boek verzonnen en fictief.
Toen ik net begon in het boek, raakte ik soms wat gedesillusioneerd door de ontzettend lange zinnen met overdreven veel bijzinnen. Maar toen ik wat verder in het boek raakte, zorgde deze zelfde schrijfstijl ervoor dat ik op een soort meditatieve manier door het boek heen kon ‘stromen’ – sorry voor deze wat zweverige omschrijving van lezen. De schrijfstijl is poëtisch en er staan veel natuurbeschrijvingen in het boek. Iets wat bijvoorbeeld veel terugkomt zijn de kami’s: natuurgeesten die in natuurlijke elementen leven, zoals in een boom. De hoofdpersoon heeft veel ontzag voor deze kami’s. Daarnaast werkte de hoofdpersoon meer dan 14 jaar als een soort tuinman van een bos van kersenbloesem. Dat is práchtig om over te lezen en ik zag het bos heel vaak goed voor me. Terwijl ik op de bank uitkeek naar de roze blaadjes van een bloesemboom op de binnenplaats achter mijn huis, genoot ik van de mooie omschrijvingen in dit boek. Voor de natuurliefhebber die geïnteresseerd is in Japanse cultuur is dit boek dus echt een aanrader.

In de Japanse traditie heeft elk klein natuurfenomeen een eigen naam. Kouyou, bijvoorbeeld, verwijst naar de kleurverandering van de bladeren, en kusamomiji naar de vurige kleur van de grasstengels in de herfst.

De laatste kinderen van Tokyo – Yoko Tawada
Over dit boek heb ik al een recensie geschreven die je hier kunt vinden. Het is een bijzonder verhaal, verpakt in een moderne, originele dystopie: dit is een verhaal waarin de toekomst níet zo rooskleurig wordt geschetst. Wat ik zo goed vond aan het boek is dat het een compleet nieuwe wereld schetst, maar je je tegelijkertijd wel kunt herkennen in de personages en het daardoor toch realistisch lijkt. Een kritiekpuntje dat ik heb gehoord is dat die ‘nieuwe wereld’ de hele tijd uitgebreid wordt omschreven, zonder dat het met beeldende woorden wordt getoond. Dat vond ik zelf in dit geval niet zo erg, want ik wilde tijdens het lezen ook graag weten hoe die toekomstige wereld in elkaar zat. Maar dit moet je dus wel aanspreken.

Haruki Murakami
Zoals je wellicht is opgevallen, staat er alleen een schrijver boven deze alinea. 😉 Ik kan je namelijk veel boeken van Murakami aanraden. Vooral de boeken die hij wat eerder in zijn carrière heeft geschreven zijn echt prachtig: deze boeken vallen voornamelijk binnen het genre magisch realisme. Alleen die naam al toch!? Ik heb het dan onder andere over zijn boeken Spoetnikliefde en After dark. Norwegian wood vond ik ook mooi, maar van zijn eerdere werken is dit niet de mooiste.
Tijdens het lezen van zijn boeken kon ik helemaal wegdromen bij de cultuur die in de boeken wordt omschreven. De vaak afstandelijke en eenzame personages gaven me ook een soort rust tijdens het lezen, waardoor het een van de weinige boeken waren die ik, toen ik wat jonger was, uit wilde lezen. Even een feitje tussendoor over mij: van de puberteit tot mijn 20ste las ik vrij weinig fictie, maar de boeken van Haruki Murakami konden mij dus wél boeien.

Reisverslag van een kat – Hiro Arikawa
Warning: de volgende twee boeken zijn vooral zeer verleidelijk om te lezen voor kattenliefhebbers.
Zelf heb ik dit boek dan ook uitgekozen vanwege het woord ‘kat’ in de titel. Tsja, ik ben dan al gauw om. Het boek stelde mij ook verder gelukkig niet teleur. In het boek gaat de hoofdpersoon op reis met een kat op het dashboard. De kat heet Nana en was al eerder in het verhaal bij de hoofdpersoon aan komen lopen. De ontwikkeling van de man die met zijn kat op reis ging, was heel boeiend en fascinerend. Je leert hem goed kennen door de personen die hij tegenkomt. Ook kijk je af en toe vanuit het perspectief van de kat Nana, wat wel even wennen is. Maar goed, een kat die op het dashboard meereist is toch wel een beetje ‘de droom’ – voor een kattenliefhebber. De reden achter de reis is echter minder vrolijk en ook wel hartverscheurend, dus het is zeker een boek dat je raakt. Een aanrader, maar je moet er wel tegen kunnen dat je dus een deel meekrijgt vanuit het perspectief van de kat. Ik vond dit namelijk soms onnatuurlijk voelen, ondanks mijn grote obsessie voor katten. 

Wabi sabi – Francesc Miralles
Ook hier ben ik – heel eerlijk – gevallen voor de kat op de voorkant. Ik kan wel heel hoogdravend vertellen dat het iets anders was, maar het was toch vooral de kat. Uiteraard  gaf het feit dat het boek zich voor een deel afspeelt in Japan uiteindelijk wel de doorslag. Dit boek heeft ook nog een sterke spirituele laag die veel toevoegt aan het verhaal.
Net als in Reisverslag van een kat komt een kat zomaar aanwandelen in het leven van een man. In dit geval ook een man die alleen is. Deze kat zorgt er echter voor dat de hoofdpersoon meer contacten krijgt, want deze professor was erg op zichzelf en veel alleen. De kat zorgt er onder andere voor dat er een band ontstaat tussen de man en de dierenarts. Uiteindelijk leiden alle gebeurtenissen tot een reis naar Japan waar de hoofdpersoon op zoek gaat naar de betekenis van de uitdrukking wabi sabi. Dit is dan ook meteen het meest spirituele gedeelte van het boek. Opnieuw echt een aanrader, vooral als je ook spiritualiteit zoekt in boeken. Wel had het soms wat ‘vage’ wendingen en bleef ik het lastig vinden om écht te begrijpen wat wabi sabi inhoudt.

Film: An (Sweet bean)
Deze film heb ik ooit als dvd uit de bib gehaald en hij staat voor zover ik weet niet op een online streamingdienst. Het is dan ook een unieke film. Je moet wel heel erg openstaan voor langzame films. Er gebeurt vrij weinig, maar tegelijkertijd gebeurt er heel veel. Het begrip slow cooking wordt in deze film in de meest letterlijke zin toegepast en dat is precies wat ik er zelf zo prachtig aan vind. Terwijl je het proces van het maken van adukibonenpasta te zien krijgt, kom je meer te weten over de levens van de mensen die de pasta maken. Vooral het thema afzondering door ziekte wordt heel ontroerend in beeld gebracht en de angst die heerst voor mensen die ooit ziek zijn geweest.   

Films: Studio Ghibli
Voor diegene die Studio Ghibli nog niet kennen: het is een Japanse filmstudio die veel bekende anime-films heeft geproduceerd. En ik vind het erg lastig om maar één titel als tip te geven. Eigenlijk kun je alle films van Studio Ghibli wel kijken, zolang je maar van anime houdt – en anders ga je er wel van houden ;). De films zijn fantasierijk, bijzonder mooi gemaakt en hebben allemaal een uniek verhaal. De film die ik het laatste heb gekeken is Howl’s moving castle. Ook dit fantasierijke verhaal zit schitterend in elkaar en kenmerkt zich door veel bizarre en betoverde figuren. Denk aan een vuurtje dat praat en een huis kan verplaatsen of een behulpzame vogelverschrikker die rond kan huppelen en de deur voor je openhoudt.


Een andere film die ik heb gekeken is Kiki’s delivery service. Een film over een jonge heks die haar gave moet ontdekken. Deze film is magisch en zeer aandoenlijk. Ik kon me heel sterk inleven in het kleine heksje Kiki dat samen met haar kat naar een land ver weg ging om zichzelf te ontdekken. Andere titels die ik je kan aanraden zijn The cat returns en Arrietty the Borrower. Een zeer bekende film van Studio Ghibli is Spirited Away, maar dit vind ik niet perse de mooiste film die door hen geproduceerd is. Overigens geef ik nu de Engelse titels, omdat dit makkelijker zoekt, maar alle films zijn Japans gesproken. Mocht de taal niet meteen op Japans staan, dan kan ik je aanraden het wel in het Japans te kijken, omdat dit de sfeer beter weergeeft. Een groot pluspunt is trouwens dat de films nu allemaal op Netflix staan, dus mocht je hier een abonnement op hebben: veel kijkplezier! 🙂

Pfoe, dat zijn een hoop titels. Dit geeft mij toch het inzicht dat ik misschien meer Japan-fan ben dan ik eerder dacht. Ik hoop in ieder geval dat ik jullie heb kunnen inspireren om een van deze titels te lezen of te gaan kijken. Ook als je (nog) niet zoveel met Japan hebt, kan ik je alsnog de meeste boeken en films uit mijn blog aanraden, omdat het überhaupt mooie verhalen zijn. 😉 Ik hoop in ieder geval dat ik je enthousiast heb kunnen maken voor een paar boeken of films!

Hebben jullie ook een voorliefde voor Japanse boeken en films? En zo ja, wat is dan jouw favoriet?

Recensie: De buurjongen – Jan Siebelink

Een tijdje terug las ik met plezier het boek Knielen op een bed violen van Jan Siebelink en later ontdekte ik dat dit boek heeft geleid tot een hele sage. Zo zette ik Margje en De buurjongen dus ook braaf op mijn to read-lijst. De verhalen zijn goed te volgen als je ze niet alle drie of niet in de juiste volgorde leest. Zo las ik eerst De buurjongen voor ik in Margje begon.

4 manieren van dieper lezen
Mijn vorige blog ging over verdiepend lezen. De 4 manieren van dieper lezen heb ik zelf tijdens het lezen toegepast op De buurjongen. Hieronder neem ik je mee in mijn bevindingen.

Het boek De buurjongen gaat over Henk Wielheesen, de buurjongen van de familie Sievez. Henk is een dromer en heeft moeite met spreken. Aan het begin van het verhaal overlijdt zijn moeder en trekt een stiefmoeder in. Deze vrouw verwaarloost en mishandelt Henk. Dan worden die feiten bekend en wordt hij opgevangen door de familie Sievez, die hij al langere tijd helpt in hun plantenkwekerij. Hier woont ook de jongen Ruben die Henk al vanaf jongs af aan als broer ziet. In het boek volg je het hele leven van Henk, van wieg tot graf. Het personage blijft je door het hele boek heen boeien.

DE METAFOOR
In de boeken van Siebelink komen veel metaforen en symbolen uit de Bijbel en het geloof voor.  Omdat ik zelf niet gelovig ben opgevoed is het soms lastig om hiervan de betekenis te achterhalen. Toch probeer ik te zoeken naar verbanden. Waarom heeft Henk bijvoorbeeld zoveel met hanen? Verwijst dit naar de haan die kraait na het verraad van Petrus? Dat zou interessant zijn. Henk wordt namelijk juist als onschuldig geportretteerd. Zou hij zich dan schuldig voelen of zou hij spijt hebben van iets? Over dit soort vragen denk ik graag na. Een andere bijbelverwijzing is een openbaring. Het boek opent en sluit met een scène van een openbaring die verbonden wordt aan zowel vader Hans Sievez als Henk. Komt dit doordat zij zich beide het meeste richten tot het geloof in het boek? Nam Henk altijd een voorbeeld aan Hans?

DE CONTEXT
Het verhaal speelt zich af in het begin van de 20ste eeuw, in Velp, een dorp in de buurt van Arnhem. In tegenstelling tot Knielen op een bed violen staat het geloof in het boek iets minder centraal, maar enkele personages, zoals Henk, houden er wel aan vast en er komen dus wel veel verwijzingen in voor.

De manier van leven staat ver af van hoe ik zelf ben opgevoed, maar toch zijn bepaalde gevoelens herkenbaar, zoals een constante drang naar contact gepaard gaande met aantrekken en afstoten. Ook de zoektocht naar houvast, die in dit geval gevonden wordt in het geloof, is aansprekend. Het boek benadrukt daarnaast het belang van goede communicatie en onvoorwaardelijke liefde, zoals tussen Ruben en Henk. Dat is niet altijd vanzelfsprekend, zoals je bij Guusje en Henk ziet.

De thema’s die een grote rol spelen zijn afstand en rouw. Vooral de combinatie hiervan maakt het boek soms zwaarmoedig. Er wordt weinig gesproken over het verlies van zijn moeder en ook later in het boek is er veel afstand binnen de relaties doordat Henk zich lastig uit kan drukken. Hij krijgt echter wel veel liefde van zijn omgeving wat voor mij het verhaal ook heel bijzonder maakt. Henks eigenaardigheden worden dus door velen geaccepteerd, maar in sommige relaties zorgen ze voor wrijving met afstand als gevolg. De scènes over verwaarlozing vond ik erg heftig om te lezen, bijvoorbeeld wanneer hij wordt gedwongen om apart te eten van zijn vader en stiefmoeder.

Henk zag in de keuken het bord met bestek, liep door naar de kamer. ‘Nee, voor jou heb ik in de keuken gedekt. Je vraagt je af waarom? Je vader en ik zien elkaar zo weinig. Aan tafel willen we met z’n tweeën zijn. Je eet voortaan in de keuken, en vooraf.’

Daar blijft het helaas niet bij. De verschillende vormen van verwaarlozing gaan door merg en been en de onhoudbaarheid van de situatie leidt er dan ook toe dat Henk bij de familie Sievez gaat wonen.

DE RECENSIES
Dankzij het lezen van recensies over Knielen op een bed violen ontdekte ik dat dat boek onderdeel van een sage is. Zo ben ik dus bij de andere twee delen uitgekomen.

Ook recensies van het boek De buurjongen zelf hebben me inzicht geboden. Zo ontdekte ik dat meerdere personages zijn gebaseerd op het leven van Jan Siebelink zelf, zoals ook in de andere twee boeken het geval is. Het personage dat veel gelijkenis vertoont met zijn eigen vader is Hans Sievez, de buurman die zich ontfermt over Henk. En ook Margje, die naar Jans eigen moeder verwijst is in dit boek weer de vrouw van Hans. Ruben, de zoon, wordt in dit boek de broer van Henk. Dit is anders dan in bijvoorbeeld Margje, omdat Ruben daar alleen een ‘echte’ broer heeft die Thomas heet. Wel is het opvallend dat Thomas ooit ook problemen heeft gekregen met zijn spraak, net zoals Hans al zijn hele leven heeft. Zelf vind ik dat het terugkomen van dezelfde personages een mooi en volledig beeld geeft. Ook is het leuk dat je in verschillende boeken weer andere lagen leert kennen van bijvoorbeeld vader Hans en moeder Margje. In De buurjongen speelden ze met name een bijrol, waardoor het praktiseren van het geloof van Hans op de achtergrond verdween en vooral de zorgzaamheid ten aanzien van Henk wordt geaccentueerd.

DE VERTELWIJZE
Siebelink maakt mooie keuzes als het gaat om wat hij expliciet maakt en wat hij verborgen houdt. Dit heeft als effect dat je echt vanuit Henks ogen kijkt. Je begrijpt niet meer dan wat hij zelf begrijpt en krijgt dan ook geen uitgebreide inkijk in de gevoelens van andere personages. Hierdoor schuilen er mysteries in het boek en blijven onbesproken thema’s op de achtergrond. Waarom trekt Henk bijvoorbeeld de jurken aan van zijn overleden moeder en geniet hij hier zo van? Wat speelt er precies in het hoofd van zijn dochter Guusje? En wat doet Ruben precies met de dochter van Hans? Omdat Hans hier zelf ook geen antwoord op heeft, blijven deze vragen ronddwalen. Frustrerend, maar het zorgt er wel voor dat het verhaal volledig in de sfeer van Henks gevoelsleven blijft. En dat is de onzekerheid van onbeantwoorde vragen wel waard.

Concluderend..
…ben ik blij dat ik een volgend boek in de sage van Jan Siebelink heb opgepakt. De zwaarmoedige sfeer in het boek raakte me en zorgde ervoor dat ik geboeid verder bleef lezen. Ik kan me voorstellen dat anderen hier op kunnen afhaken; het is zeker geen feel good-boek. Aan hen kan ik Margje dan nog het meest aanraden, omdat dat het minst zwaarmoedig is. De buurjongen is qua lengte en spanningsopbouw op zijn beurt weer toegankelijker dan Knielen op een bed violen. Ik kan het boek je in ieder geval heel erg aanraden, mits je je wilt verdiepen in het gezin en wel tegen wat melancholische, gesloten personages kunt.

Rating: 3.5 out of 5.